اسپيشلائيزيشن

دوست جي عيادت لاءِ اسپتال جي ويٽنگ روم ۾ پنهنجي واري جو انتظار پئي ڪيم.

ڪاروباري اسپتالن جي روين کان مايوس مريض هڪ ٻئي جي زخمن تي مرهم رکڻ ۾ مصروف هئا.

حسن اتفاق سان هر مريض وٽ ٻئي مريض جي مرض واري عذيت مان گذرندڙ سندس ڪنهن نه ڪنهن مائٽ يا عزيز جي ڪهاڻي موجود هئي. جنهن موجب وڏي عذاب ۽ مختلف ڏکوئيندڙ سلسلي مان گذري سندس مائٽ يا عزيز شفاعت پاتي هئي.

پر انهن سڀني ڪهاڻين ۾ ڪنهن نه ڪنهن پير فقير جو ذڪر ضرور هو. هر هڪ وٽ ڪنهن نه ڪنهن پير فقير جو ڏس پتو موجود هو جنهن وٽان ڪنهن خاص بيماري جا نه ڄاڻ ڪيترا مريض صحتياب ٿي چڪا ها. ڪنهن وٽ هيپاٽائٽس جي علاج وارو پير هو ته ڪنهن وٽ شگر جي علاج وارو. اندازن مني ڪلاڪ جي ان بيٺڪ دوران مون نوٽ ڪيو ته ڏاٺ جي سور کان ويندي دل جي تڪليف تائين شايد ئي ڪو مرض هوندو جنهن جي علاج لاءِ ڪنهن پير جو ذڪر نه ٿيو هجي.

ان ڏينهن مون کي اندازو ٿيو ته زمانو ڪيترو بدلجي ويو آهي ! اسپيشلائيزيشن جي هن دور ۾ نه رڳو ڊاڪٽر پر پير فقير به اسپيشلسٽ ٿي ويا آهن

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s