جيئڻ جو ڏانءُ

پره ڦٽي جا پهريان ڪرڻا ٽينٽ اندر گھور ننڊ ۾ گش زخمين کي بي چين ڪرڻ لڳا. هيل تائين ٿيل کپت ۽ وڌيڪ ضرورت موجب دوائن جي انتظام لاءِ تمام ضروري ڪاغذي ڪاروائي ڪري چڪو هئس. ليپ ٽاپ بند ڪري عينڪ لاهي ٽيبل تي رکيم ۽ اکين جي ٿڪاوٽ ۽ بي آرامي تي مرهم رکڻ لاءِ کين آڱرين سان مهٽڻ لڳس جيئن پيٽ سان پٿر ٻڌي بک جي باه جو ڪجھ گھڙين لاءِ ڀڙڪڻ ماٺو ڪري سگھبو آهي تيئن ننڊ جي بکايل اکين کي آڱرين سان مهٽي ڪجھ وقت لاءِ آرام ڏيئي سگھبو آهي. ڪرسي ڇڏي مان ٽينٽ کان ٻاهر نڪري آيس. ڪيمپ کان ڪجھ فاصلي تي وڻن جي گھاٽي ڇانو هيٺان بيٺل پاڻي جي دٻي جي ڪناري سان ويٺل ڪجھ معصوم ٻار هڪ ٻئي جي پٽي ٻڌل ڦٽن کي آڱريون پوڙي هڪ ٻئي کي چيڙائي مزو وٺي رهيا هئا. ڪاش ! هر ماڻهو هنن ٻارن جيان ڪربناڪ سانحن کان پوءِ به ماضي جي سوڳ ۽ مستقبل جي غم کان لاتعلق رهي موجوده لمحي ۾ جيئڻ جو ڏانءُ سکي سگھي ها…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s